یه وقتای قشنگی هم هست، با انگشتای کوچیک و نازش لمسم میکنه، انگار معجزه داشته باشه توی سرانگشتاش!
یه وقتایی یه نگاهی میندازه با چشمای درشت و معصومش، پر از عشق، پر از سپاس
یه رابطه است که فقط بین مادر و فرزندش شکل میگیره هیچ کس توش سهمی نداره، خودخواهی آدم رو سیراب می کنه، چطور بعضی مادرا این حس رو از خود و فرزندشون دریغ می کنن
حالا من و محیا داریم به پایان این شکل از رابطه مون میرسیم، 19 اردیبهشت تولد 2 سالگی محیاست و از فرداش قراره دیگه شیرمادر نخوره، سختیایی داشت مخصوصا اوایل تولد، اما به لذتی که از در آغوش کشیدنش می بردم می ارزید، حالا دیگه دخترم مستقلتر میشه، خیلی خوشحالم از این بابت ولی یه جور دلتنگی هم هست برای اون آغوش کشیدنهای سخت
می دونم دلم برای این روزا تنگ میشه،
یه وقتایی میامد میگه مامانی دوسم داری؟ یه همچین مامان بدی هستم لابد، باید بپرسه و مطمئن بشه از بودن عشق من،
اشک اگه از چشمام بیاد پاکشون می کنه (کاری که مجتبی تو این 3 سال ازدواج فقط یکبار کرده)،
کار بدی اگه بکنه و من ازش ناراحت باشم تندی میگه مامانی بگشید (ببخشید)
قانعه به ستاره ای که بعد از جیش کردن تو دستشویی میگیره، جایزه یه روز کامل تمیز بودنش هم همون ستاره است
دعواش که می کنم میره سراغ تلفن و میگه بابا زنگ میزنم، تا چغلی منو به باباش بکنه
خدایا همه بچه ها رو سالم برای مادراشون نگه دار
عکسا بزرگ بود تو صفحه جا نشد
