نگام افتاد به دستام، دیدم ووووووو (همون wow منظورم بود) چقدر دستم سفیده، به آقاهه گفتم: ببین دستام چقدر سفیده (یه جور ذوق کرده بودم انگار دفعه اوله دستمو دیدم)  دیدم داره برا خودش سوت میزنه، دستمو گرفتم کنار دستش گفتم ببین، زدم زیر خنده که تفاوت رو احساس کن، میگه: خوب اگه تو سفید تری من خوشگلترم !!!!!!!!!!!!!! یعنی پهن شده بودم رو مبل، یه دل سیر خندیدم قربونش برم بچه ام روحیه اش خوبه، قربون اعتماد به نفسش

*******

آقاهه کارش شیفتیه، درنتیجه خیلی شبا من تنها خونه ام، البته نه برای خواب (مامان قدغن کرده که غلط کردی تنها بخوابی) بعد بقیه اینقدر دلشون به حال من میسوزه، شبایی که سرکاره از مامان خودم تا مامان آقاهه زنگ میزنن دلداریم میدن که نترسیا کم کم آقاهه میاد، دلت تنگ شده الهی بمیرم که نزدیک ما نیستی بیای اینجا ولی مسئله اینه که من اینقدر حال میکنم تنهام، از هفت دنیا آزادم، نه مشکل غذا چی بپزم دارم، نه آقاهه هست که سر کانال تلویزیون چنگول کشی کنیم، یا دعوامون بشه که نمیشه تو همه اش بازی کنی، نوبت منه، حالا که به اون ته تهای قلبم نگاه می کنم بعضی روزا هم دلم براش تنگ میشه، یا غروبا دلم میگیره، ولی کلا احوال خوبیه

******

آخر شهریور با مامانم اینا و خواهرام اینا رفته بودیم تهران و شمال، خوش گذشت( به قول آقاهه مگه میشه با مامانت اینا باشی و بهت خوش نگذره!!)  یه روز رفتیم نمک آبرود تله کابین، البته ما با خط 1 رفتیم چون ارتفاع بالاتری میرفت ، اما چون پارسالم با همین خط 1 رفتیم کنجکاو بودم خط 2 چطوره چون کابیناش جدیدتر و باکلاسترن، اگه کسی رفته بگه چطوره من از فضولی نمیرم، یه روز رفتیم لاویج و جنگل های اطرافش ، یه روز سیسنگان غروبا و قبل ازخواب هم لب دریا، یه روز هم رفتیم امامزاده داود حس قشنگی که قبلنا داشتم ایندفعه پیداش نشد.....

*****

اینم رقیه نوشته بر و بچ جواب بدید بهش

روم به دیوار گلاب به روتون چون زندگی خرج داره منم مثل سوسانو اینجوری دعوتتون می کنم هرکی هر روزی می تونه خراب شه خونه ما اعلام کنه تا برنامه ریزی کنم تشریف بیارید
همه تون

یاد باد

***********

یاسین میگه من دیگه نه میخوام برم سربازی نه دکتر میشم، اصلا میخوام خدا بشم!!!!!!!!!!

***********

به علی میگم نازی با کی عروسی کنه؟

میگه با هر کی بزرگتره

میگم خوب با دادا رضا عروسی میکنه

میگه نه هر کی کوچیکتره ولی از یاسین بزرگتره

( یاسین و علی رقیب عشقی ان)

*********

روزمرگی ها بود دیگه گفتم یه چیزی گفته باشم تایپ نکن از دنیا نرم

چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل !!!

فکر می کنم کسایی که وبلاگم رو میخونن بدونن که من دو سه سال پیش حسی رو تجربه کردم که شاید عشق اسمش بود

حالا اون حس تموم شده و من آرزو می کردم با همسرم باز دوباره تجربه اش کنم، که نشد یا شاید هم از نوعی دیگه شد، نمی دونم شاید هم من توقعی بیشتر از حقم از زندگی داشتم و بیخود حس می کنم چیزی تو زندگی کم دارم، بگذریم

عادت داشتم و دارم مطالبی که می نویسم یا می بینم و دوست دارم رو تو گوشه کنار هاردم بذارم، از جمله تموم چیزایی که برای اون مرد یا از اون مرد بود، بعد از اینکه به خودم قبولوندم که این قسمت زندگیم کات شده و مردی که به اصرار از خدا فقط اون رو برای زندگی می خواستم از زندگیم shift + delete شده، همه چیز رو پاک کردم و بعد از ازدواج تمام ایمیل های مابینمون رو هم پاک کردم، هر چند هنوز اسم و ایمیلش هست و عجیب اینکه منی که فقط شماره تلفن نزدیکانم رو به خاطر دارم بعد از دو سه سال شماره اون رو بدون کمترین فکر به یاد میارم، عجیبه

امروز داشتم هاردتکونی می کردم که تو یکی از فایلها چشمم به شعری افتاد که اون برام گفته بود، انکار نمی کنم که بخشی از حس خوبی که اون روزا داشتم رو دوباره حس کردم، اما برام مسخره هم بود، مسخره برای اینکه کسی که مرد عمل نبود چه راحت حرف می زد، برام هنوز سواله که آیا اونچه تو شعراش می گفت از قلبش بیرون می اومد یا فقط  میخواست دختربچه احساساتی رو خوشحال کنه که «چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل ستاره چین برکه های شب» شده

اگه اینقدر از عشق می نویسم برای اینه که دغدغه اکثر هم سن و سالام هنوزم به نوعی عشقه، گاهی نمیدونم چه راهی درسته و باید به دوستم چی بگم که بین ابراز عشق به کسی که دوست داره و یا قبول مردی که حسی بهش نداره کدوم راه درسته؟ باید بهش از شیرینی بودن با کسی که عاشقشی بگم، و از حسرت از دست دادن این موهبت خدادادی و یا باید برحذرش کنم که اون هم مثل من از عشق سیلی نخوره و بهتره با مردی باشه که عوض حس خوب عاشقانه حس خوب اعتماد و حمایت همیشگی رو بهش میده

راستی کدوم راه؟